1. Julka B. wykonuje cover piosenki Leonarda Cohena.

2.

Uważam, że jakkolwiek Polska może poszczycić się wieloma wspaniałymi, wyróżniającymi się artystami, jak choćby  Sewerynem Krajewskim, Markiem Grechutą, Leszkiem Możdżerem, Edytą Geppert, Urszulą Dudziak, Edytą Górniak czy Violettą Villas, to zaistnieć naszym rodakom na arenie międzynarodowej na miarę takich gwiazd jak np. Celine Dion czy Whitney Houston, będzie niezwykle ciężko. Przeszkodą w międzynarodowej karierze będzie dla nich to, że nasz kraj i mieszkający w nim ludzie nie są na tyle bogaci, by otoczyć się sztabem profesjonalistów od makijażu, wizażu, stylistów, by mieć specjalistów od marketingu i PR-u oraz na dodatek znającego się na rzeczy menedżera. Dochodzą do tego krocie wydane na promocję i reklamę. Myślę, że polska scena muzyczna nie dorosła jeszcze do tego, co obecnie reprezentuje sobą zwłaszcza amerykańska scena muzyczna, i z wielu względów to bardzo dobrze.

Nasze utwory często są znane za granicą, ale tylko w środowisku Polonii. Cóż można poradzić na to, że wielu ludzi bezkrytycznie podchodzi do tego co amerykańskie lub zachodnie i uznaje to za najlepsze. Nie inaczej jest z muzyką. Jednak ludzie, którzy tak czynią, nie wiedzą jak wiele tracą. Bo świat muzyki nie zna granic i tak jak wiele genialnych utworów śpiewanych w języku angielskim, tak samo wiele jest ich śpiewanych w każdym języku świata, a muzyka, tak jak ludzie walczący podczas rewolucji francuskiej, uznaje wolność, równość i braterstwo. Szkoda jednak, że ludzie, którzy ją tworzą i mają wpływ na to, czym zaleje nas rynek muzyczny, wciskają nam „hity” jak te Lady Gagi, spychając tym samym w bardzo głęboki cień artystów tej klasy jak choćby Marek Grechuta. My dla zagranicznych ludzi jesteśmy chyba nijacy, bo nie tak egzotyczni jak np. kraje dalekiego wschodu. Myślę, że jeszcze bardzo długo Polacy ze swym muzycznym wspaniałym dorobkiem nie będą w stanie znaleźć się na szczytach najbardziej znanych na świecie list przebojów. Może kiedyś przyjdzie czas na naszych wokalistów. Marzy mi się dzień, w którym polscy wykonawcy zdetronizują tych, którzy obecnie królują na międzynarodowej arenie muzycznej i mam nadzieję, że ten dzień nadejdzie szybciej niż później. Z niecierpliwością czekam, aż spece od promocji wypromują kolejną Adele, tym razem z naszej polskiej ziemi lub kolejnego Leonarda Cohena.

1. Cover utworu Leonarda Cohena.
2. Oczywiście! Najlepszym dowodem jest chociażby sukces zespołu Bayer Full na rynku chińskim. Miliony Chińczyków od teraz wdzięcznie wyśpiewują „Majteczki w kropeczki” w swoim języku. Słynąca z absolutnego słuchu Violetta Villas rozgrzewała zaś publiczność całej Europy i Stanów Zjednoczonych – śpiewała nawet z samym Frankiem Sinatrą! Ogromną szansę na sukces miał również Czesław Niemen, wolał jednak tworzyć w Polsce i dla Polaków. Nasz naród ma potencjał, nasi muzycy są fenomenalni, a potwierdzają to m.in. Brian Allen i Wendy Waldman, którzy wspierają projekt Poland Why not. 

1. Julia B. wykonuje cover utworu Leonarda Cohena.

2. Polscy muzycy rozrywkowi obecnie niestety nie mają dużych szans na wielką karierę na arenie międzynarodowej. A to dlatego, gdyż w większości brak im oryginalności i świeżości. Większość polskich mainstreamowych zespołów czy wokalistów jest wtórnych i bewstydnie kopiujących zachodnie wzorce. Interesujące głosy i osobowości są marnowane przez kiepski management, miałkie teksty i prymitywne aranżacje. Nikt nie jest zainteresowany kolejną Lady Gagą, czy Madonną. One już istnieją i nie potrzebują zastępstwa! Na tym marnym tle wyróżniają się jedynie nieliczne polskie formacje i soliści. Przykładem może być na przykład Myslovitz, który wydając wersję płyty "Korova Milky Bar" miał szansę zaistnienia wśród zagranicznych miłośników alternatywnych brzmień. Trudno jednak "wozić drewno do lasu"-ciężko naszym rodakom wzbudzić masowe zainteresowanie przy ogormnej ilości miejscowych kapel. Z drugiej strony czy wielka, międzynarodowa kariera jest wyznacznikiem talentu i wartości. Czy nie lepiej "robić swoje" i czerpać z tego satysfakcję? Wielka sława to żart, lepiej tworzyć zgodnie z sobą i nie stać się showbiznesową marionetką. To co mamy do zaoferowania Europie to nie wyśpiewywane w pseudoangielskim banalne teksty o miłości, a inspirowane regionalną muzyką projekty. Mam tu na przykład myśli metamorfozę Moniki Brodki. Od radiowego kiczu i banału stała się artystką świadomą i oryginalną. Bardzo ciekawie zapożycza z ludowej muzyki. Myślę, że to co prezentuje na scenie mogłoby się wpisywać w zachodnie trendy i jednocześnie zaintrygować zagraniczną publiczność. Świetnie byłoby zacząć od wizyt na zagranicznych festiwalach muzycznych. Nie od dziś wiadomo, że dominująca tam młoda publika jest bardziej otwarta na wszelkie muzyczne nowinki.

1.  Julia B.  wykonuje cover utworu Leonarda Cohena.
2. Mają, ale wcale nie aż taką znowu wielke i tylko nieliczni ! Mówi się, że prawdziwa sztuka obroni się sama... no fakt, ale oprócz umiejętności obrony, musi jeszcze potrafić się pokazać, wyjść do ludzi. Talenty powinny być doceniane na każdej szerokości geograficznej!
Jednak... uważam, że o wielkości artysty nie świadczy jego "międzynarodowość", ja osobiście uwielbiam w większości takich, co to wcale nie na światowym forum brylują, są raczej bywalcami mojej duszy...
Tak więc - niektórzy mają, ale co z tego :)

1. Julia B. wykonuje cover utworu Leonarda Cohena.

2. Moim zdaniem polscy artyści mają szansę za zrobienie zagranicznej kariery, ale nie wykorzystują w pełni swojego potencjału albo też najzwyczajniej w świecie brakuje im szczęścia i...pieniędzy w postaci sponsorów, dobrych producentów i  oczywiście managerów, od których w dużym stopniu zależy muzyczna kariera swych podopiecznych.

Problem również pojawia się w tym, że my sami nie doceniamy polskiej muzyki i uciekamy ku zagranicznym, jednorodnym papkom. W takich tekstach nie można dopatrzyć się jakiejkolwiek logiki, jedynie muzyka wlatuje w ucho- oto przyczyna stawy wielkich gwiazdek,  jak okazuje się szybko spadających ze szczytu kariery. Jest wielu polskich muzyków robiących zagraniczną karierę- po prostu o tym nie mówimy- pamiętajmy, że np. piosenki z płyty solowej Tatiany Okupnik były puszczane w brytyjskich rozgłośniach. Przyznajmy się , kto z nas o tym wie, a  może zapytajmy najpierw, kto wie, ze artystka wydała płytę? Trochę z innej bajki, ale trzeba również wspomnieć, jaką karierę zrobił Abel Korzeniowski, kompozytor muzyki filmowej, wielokrotnie nagradzany.

"Cudze chwalicie swego nie znacie". Niestety, taka nasza polska mentalność. Narzekamy na polskich artystów, chociaż nie wiemy co tak na prawdę tworzą. Obracamy się tylko wokół plotek z życia gwiazd i myślimy, że wiemy wszystko o muzyce. Komentujemy, że upada i z tak niskich lotów.

Myślę, że polskim artystom brakuje również pomysłu na siebie oraz dużego kopa od szczęścia. Jak wspominałam już, nie dysponujemy takimi producentami, tekściarzami i muzykami, jakimi poszczycić się mogą zagraniczny celebryci. Myślę, że ciężko również z nagłaśnianiem, np. wydanych, nowych  płyt. Nie pamiętam, kiedy widziałam po raz ostatni dobrą reklamę jakieś jazzowej grupy.

Problemem również okazuje się "polskie myślenie" artystów czasie tworzenia tekstów, co nie ma przekładu lub jest znacznie utrudniony podczas przekładu na obcy język, np. angielki. A muzyka? tekst jest ale co z muzyką? Na tym polu również pojawiają się zgrzyty i ujawniają sie nieumiejętności, nie koniecznie samych artystów. Tym z kolei brak pewnie i ekspresji oraz pewności siebie na scenie, czym dysponują zagraniczni artyści. Nasi nie mogą pochwalić się dużą dawką "luzu" i ogromnego dystansu w stosunku do siebie i swoich dzieł. Po niepowodzeniach artyści tacy znikają ze sceny, by pojawić się znów po dwudziestu, trzydziestu latach, kiedy już nie ma dla nich miejsca.

Artyści tworzą dla widowni polskiej, wiec niejako dla polskiego rynku zbytu. Nie ma artysty (jeszcze) który przekroczyłby ta granicę i tworzył bezpośrednio dla publiki otwartej, poza granicami, czyli krótko- dla wszystkich. Wielu jeszcze nie posiadło języka angielskiego w języku wysoko zaawansowanym ze znajomością języka potocznego, tzw. „ludzi ulicy”.

Oczywiście są przypadki, gdy polscy artyści odnosili sukces zagraniczny, ale zazwyczaj to były festiwale, gdzie ich doceniono, ale znów- sprzedaż ich płyt miała wyłącznie miejsce w kraju.

Chociaż i nie brakuje artystów niedocenianych, bo kto bez pomocy Dody poznał by Adasia Darskiego i dowiedziałby się, że jest on członkiem Behemothu, najbardziej chwytliwego zespołu death- metalowego (uwaga) na świecie!

Wszystkiego brakuje- szczęścia, dobrych menagerów, rozgłośnienia, ale na arenie międzynarodowej. Jeśli artyści bardziej nie otworzą się na Europę jedynymi odbiorcami nadal będą rodacy, czy w kraju, czy za granicą.

• jego muzyka będzie zapalać płomień w naszych sercach i napełniać łzami oczy,
• jego muzyka powinna wywoływać różne emocje, których nie potrafi doznać w biegu szarej codzienności,
• powinniśmy czuć, że jego muzyka jest w nas, a w jego muzyce jesteśmy my,
• jego muzyka musi być ochocza i radosna jak dziecko, ognista i powabna jak młoda dziewczyna, dobra i mądra jak stary człowiek, który owocnie spędził życie.
• jego muzyka musi być sztuką cieszenia się i smucenia bez powodu,
• jego muzyka musi budzić pragnienie dobrych uczynków,
• jego muzyka musi być namiętnością, miłością i tęsknotą,
• jego muzyka powinna być zmysłową przyjemnością pozbawioną znamion grzechu.

1.      Julka B. wykonuje cover utworu Leonarda Cohena.

2.      Polscy muzycy mieli, mają i będą mieć szansę na karierę na arenie międzynarodowej. Istnieją takie zespoły i wykonawcy, którzy już dawno odnieśli sukces poza granicami naszego kraju, a w Polsce są szerzej doceniani dopiero od kilku lat. Przykładami niech będą Behemoth, który uchodzi za jeden z najlepszych zespołów death metalowych na świecie i Basia Trzetrzelewska, której jazzowo-popowa kariera – mimo dość długiej przerwy – ciągle się rozwija. Co łączy ze sobą tak odległe muzycznie światy? Wytrwałość i swoisty styl, którego nie da się pomylić z niczym innym. Wspomniani wykonawcy są bardzo charakterystyczni i wytrwali w doskonaleniu swojego brzmienia, które na przestrzeni lat zmienia się i ewoluuje nadal będąc ich wizytówką i znakiem rozpoznawczym. Uważam, że konsekwencja w działaniu, szacunek do fanów i wsparcie z ich strony  w dużej mierze ułatwia muzykom osiągnięcie sukcesu na świecie. Im szybciej polscy artyści docenią fana i nauczą się wytrwałości tym lepiej dla ich kariery międzynarodowej. Uważam, że za kilka (kilkanaście?) lat będziemy mieć znacznie więcej rodzimych światowych sukcesów w dziedzinie muzyki.

Niech ożyją talenty, jakie w naszym kraju od lat znamy i cenimy. 

Szlachetne Białogłowy, zacni Panowie! Prosim wszystkich, co piękno dźwięków cenią, aby uszy swe niczym zając nastroszyli i polskie talenty docenili. Sławy nasze po świecie podróżują, a każdy, komu duch artystyczny obcy nie jest – może płytę PWN zakupić! Walczą polskie gwiazdy na estradzie, bo muza i odwaga są im drogie.

Wiwat polscy artyści, co pięknie śpiewają! Niech sława i chwała będzie Wam nagrodą!

.

Dziś aby zaistnieć na rynku muzycznym wcale nie trzeba cieszyć się nieskalaną opinią, czy wybitnym głosem. Obecnie można stworzyć przebój na skalę światową śpiewając jak najprostszy tekst ( czy ktoś nie pamięta przeboju Eiffel 65 - Blue (Da Ba Dee)- z 1998 roku, który królował na listach przebojów, a zawierał głownie jedno słowo), można też wywołać skandal- jak rosyjski zespół t.A.T.u  ukazując lesbijską miłość obu wokalistek i od razu wdrapując się dzięki temu  na pierwsze miejsce. Alternatywą jest też wygranie konkursu na hit wielkiej imprezy ( Waka Waka Shakiry 2 lata temu śpiewał cały piłkarski świat) lub związać się ze sławną osobistością licząc, że to właśnie ona nas wypromuje. Tekst oczywiście nie musi być już anglojęzyczny, bo świat już śpiewał wielkie przeboje w innych językach, ale musi po prostu wpadać w ucho i najlepiej, żeby był promowany przez wielkie stacje radiowe czy telewizyjne.

Myślę, że polskim artystą ciężko będzie zdobyć zagraniczne rynki- nasze raczej smutne piosenki nie potrafią przebić tych amerykańskich, a skandale w porównaniu do tych z Hollywood- to raczej skandaliki, więc możemy liczyć jedynie na farta, że ktoś odkryje jakaś naszą rodzimą  gwiazdę.

1. Oczywiście Leonarda Cohena
2. To pytanie o wiele trudniejsze – bo z uwagi na patriotyzm powinnam bez zastanowienia odpowiedzieć, że i owszem arena międzynarodowa jest i dla naszych Muzyków (tu celowo Muzyków przez duże M, by oddać moją myśl – więc dla profesjonalistów, nie przypadkowych muzykujących, ale dla tych z pasją, talentem i parciem nie na ekran, okładki kolorowych pism, newsy na portalach plotkarskich , ale na życie muzyką, doskonaleniem siebie, na parcie bycia Muzyką dla swoich słuchaczy). Ale tym razem chyba patriotyzm nie powinien wziąć górę, a raczej zdecydowanie powinien go zastąpić realizm, którego u mnie nie mało. Przez pryzmat tej mojej cechy – już tak pewną odpowiedź, że „i owszem” zamieniłabym na bardziej ostrożną – że być może, czemu nie, ale czy już teraz mamy takich Muzyków (tu kontynuuje moje duże „M”). Być może i tak, może są – kryją się jeszcze i nie ujawniają, „dojrzewają”, a jak przyjdzie czas – rozbłysną na naszej i tej międzynarodowej arenie. Wskazywałabym więc tu na czas przyszły, bo z obecnych „królujących”, choć są w ich szeregach pewnie i tacy, których talent na międzynarodowe uznanie zasługuje, ale okazuje się, że to nie wystarczające by wbiec na arenę międzynarodową i zaklepać sobie na niej stałe miejsce.  A jakże by było wspaniale, gdyby w tej przyszłej (tu miejmy nadzieję niedaleko przyszłej) międzynarodowej „czołówce” obsadzonej i przez naszych Muzyków byli i ci, których nie koniecznie do reszty ogarnęłaby potrzeba śpiewania wyłącznie w języku angielskim, fajnie by było przecież, gdyby zrobili tą międzynarodową karierę śpiewając i po polsku, prawda? Ale czy to możliwe w dzisiejszym świecie muzycznym!?