Informacja o przedwczesnej śmierci jednej z największych gwiazd muzyki pop obiegła cały świat, pozostawiając rzesze fanów w poczuciu ogromnej straty. Kanały młodzieżowe grupy VIACOM postanowiły oddać hołd Whitney Houston wprowadzając specjalną ramówkę.

Cesaria Evora była wielkim odkryciem lat 90. Zwano ją „Królową morny” oraz „Cesarzową wysp Zielonego Przylądka”, ale sama zawsze mówiła o sobie „ja jestem po prostu Cesaria”. W sobotę 17 grudnia artystka zmarła w wieku 70 lat w swoim rodzinnym mieście Mindelo.

Cesaria Evora urodziła się 27 sierpnia 1941 roku. Bardzo wcześnie związała swoje losy z muzyką. Przez dłuższy czas był to jej sposób zarobkowania. Występowała w portowych barach Sal (jedna z wysp Zielonego Przylądka) od kiedy ukończyła 16 rok życia. Nagrała też kilka piosenek dla radia. Przez kolejnych 18 lat nie udało jej się osiągnąć żadnego znaczącego sukcesu w branży muzycznej, przez co porzuciła śpiewanie. Powróciła jednak do muzyki nagrywając dwie płyty: zbiorową z innymi wykonawcami z Republiki Zielonego Przylądka oraz solową. Ich pojawienie się na rynku nie wzbudziło niestety większego zainteresowania. Przełom nastąpił dopiero w roku 1986 w Portugalii, gdzie podczas koncertu ogromny talent artystki dostrzegł José da Silva. 2 lata później mężczyzna zaprosił wokalistkę do Paryża, a w krótkim czasie został jej agentem i producentem. Cesaria miała wówczas 47 lat, było to zatem niezwykle późne, ale jakże niezwykłe odkrycie. Od tamtej pory nagrała 16 albumów, z czego część osiągnęła status złotych i platynowych. Za płytę „Voz d’Amor” (Głos miłości) w 2004 roku nagrodzono ją statuetką Grammy Awards. Stworzyła także muzykę do kilku filmów oraz śpiewała w duetach z wieloma gwiazdami, m.in. z Tanią Libertad czy Adriano Celentano. Była częstym gościem polskich scen, a nasza publiczność uwielbiała jej skromność i delikatność. Dodatkowo Kayah i Dorota Miśkiewicz dostąpiły zaszczytu zaśpiewania u jej boku. Przydomek „bosonoga diwa” zyskała, występując na swoich koncertach bez butów, jak to czyniła dawniej śpiewając w barach i tawernach.

W tym roku przypada 31 rocznica śmierci jednego z najsłynniejszych muzyków świata. John Lennon został zastrzelony 8 grudnia 1980 roku w Nowym Jorku na oczach swojej ukochanej żony Yoko Ono.

John Winston Lennon – muzyk, kompozytor, wokalista, autor tekstów, artysta – urodził się 9 października 1940 roku w Liverpoolu. W skutek rozwodu rodziców od 4 roku życia mieszkał z ciotką Mimi i wujem Georgem. Kontakt z matką odnowił dopiero w wieku 17 lat, na krótko przed jej śmiercią w wypadku samochodowym (potrącił ją nietrzeźwy policjant). Początkowo kształcił się w kierunkach plastycznych, jednak dość wcześnie zrezygnował z tej ścieżki. W 1957 roku założył zespół The Quarry Men, po trzech latach przemianowany na The Silver Beatles, a w ostatecznej wersji noszący nazwę The Beatles. W skład zespołu od początku wchodzili John Lennon, Poul McCartney i George Harrison. Ringo Srarr (właściwie Richard Starkey) dołączył dopiero w 1962 roku, zastępując pierwszego basistę Stuarta Sutcliffa i współtworząc Wielką Czwórkę, która wkrótce zawojowała cały świat. Sukces grupy trwał 8 lat. W roku 1970 losy jej członków się rozdzieliły. Za rozpad zespołu często obwinia się wielką miłość Lennona, Yoko Ono, którą poznał w połowie lat 60. Muzyk miał do niej szczególny stosunek, co budziło niezadowolenie pozostałych beatlesów. Ono uczestniczyła m.in. w nagraniach studyjnych, na które zabraniano wchodzić osobom trzecim, włączając w to członków rodziny i przyjaciół. Dawny duet artystyczny Lennon/McCartney zamienił się w związek Lennon/Ono. Muzyk angażował się w projekty swojej wybranki, nagrywając z nią dwie płyty oraz uczestnicząc w licznych happeningach i demonstracjach antywojennych. Po rozpadzie grupy rozpoczął karierę solową, przenosząc się wraz z żoną na stałe do Stanów Zjednoczonych w 1971 roku. Od tego czasu Lennon mocno angażuje się w politykę, co doskonale dokumentują jego protest songi z tego okresu, w tym „Attica State” (dotyczący buntu w jednym z amerykańskich więzień) czy „Woman is The Nigger of The World” (opowiadający o zniewoleniu kobiet). Utwory „Give Peace a Chance” oraz „Imagine” stały się niemal hymnami pacyfistów. Jego postawa drażniła władze USA, które uznały, że artysta może zagrażać polityce rządu wpływając na głosy wyborców, przez co omal nie został deportowany. Pozwolono mu pozostać w kraju dzięki wstawiennictwu kilku znaczących osobowości, takich jak John Cage (kompozytor, artysta), Kurt Vonnegut (pisarz, publicysta), Leonard Bernstein (kompozytor, pianista, dyrygent) czy Allen Ginsberg (poeta, aktor, działacz społeczny). W 1975 roku po odzyskaniu równowagi z przebytego załamania oraz narodzinach jego drugiego syna Seana (miał także starszego syna, Juliana z pierwszego małżeństwa) Lennon wycofuje się z publicznej działalności. Po pięciu latach powraca rozpoczynając pracę nad kolejnym albumem „Double Fantasy”, który wydaje na krótko przed śmiercią w 1980 roku. Artysta mieszkał wówczas wraz z rodziną w Dakocie, charakterystycznym budynku znajdującym się na Manhattanie. 8 grudnia późnym wieczorem wracał ze studia The Hit Factory. Około godziny 22:49 w bramie budynku Dakota padło pięć strzałów, z czego cztery dosięgły muzyka. Lennon zmarł niecałe 20 min. później w szpitalu.

Zawsze się zastanawiałam, dlaczego Jennifer Grey, która osiągnęła ogromny sukces dzięki filmowi „Dirty Dancing” zniknęła ze sceny Hollywood. Wielki sukces, a potem długo, długo nic…Co się stało? Teraz w końcu wiem, dlaczego Jennifer Grey nagle zniknęła.

 

„W jednej minucie jedziesz sobie drogą i gra muzyczka, a już za chwilę…wszystko się zmienia…po tym zdarzeniu nie mogę być nieustraszona. 5 dni po wypadku stałam się ukochaną gwiazdą Ameryki”. Jednak aktorka nie potrafiła się cieszyć sukcesem. „Uczucie głębokiego smutku, poczucie winy, że się przeżyło…świętowanie w tamtej sytuacji po prostu nie było możliwe”. Aktorka przyznaje również, że nigdy nie wyszła z traumy po tamtym wypadku. W wieku 27 lat odwróciła się od Hollywood. „Moje myślenie już nigdy nie było takie samo, moje ambicje się zmieniły”.
 

Od tamtej pory Jennifer Grey zagrała kilka niewielkich ról, ale żadna z nich nie przyniosła jej nawet w małej części tak wielkiego sukcesu jak „Dirty Dancing”. Obecnie aktorkę można oglądać w amerykańskim „Tańcu z gwiazdami”.